Usunięcie służebności osobistej z nieruchomości

Wygaśnięcie obciążeń na nieruchomości – starych służebności

Zgodnie z art. 299 K.c. służebność osobista wygasa najpóźniej ze śmiercią uprawnionego. Służebności osobiste są niezbywalne. Nie można również przenieść uprawnienia do ich wykonywania. Zasadne jest wskazanie na treść art. 297 K.c., który stanowi, iż „do służebności osobistych stosuje się odpowiednio przepisy o służebnościach gruntowych z zachowaniem przepisów rozdziału niniejszego”. 

Sposób ten wymaga „trochę cierpliwości” i wkładu finansowego w postaci wniesienia opłaty sądowej. Konieczne jest wystąpienie do sądu właściwego dla położenia nieruchomości z żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia ograniczonego prawa rzeczowego – służebności osobistej na rzecz tych osób – wobec niewykonywania tegoż prawa przez okres 10 lat. Prawo takie wynika z treści art. 297 K.c. w zw. z art. 293 § 1 K.c.

Powyższy przepis choć dotyczy służebności gruntowej znajduje także zastosowanie do służebności osobistej. Stanowisko takie wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 kwietnia 1968 r., sygn. akt II Cr 187/68, w którego tezie wskazano: „do służebności osobistych ma zastosowanie przepis art. 293 § 1 k.c., a więc i służebność osobista wygasa wskutek niewykonywania przez lat dziesięć”.

Sam upływ terminu jest wystarczający do powstania skutku w postaci wygaśnięcia służebności. Jednakże np. w celu wykreślenia jej z księgi wieczystej wnioskodawca będzie musiał legitymować się orzeczeniem sądu stwierdzającym ten fakt (art. 189 K.p.c.). Charakter tego orzeczenia będzie, z uwagi na treść przepisu, jedynie deklaratoryjny (A. Kuźniar, Glosa do postanowienia SN z dnia 6 lipca 1970 r., sygn. akt III CRN 156/70).

Udowodnienie braku korzystania ze starej służebności na nieruchomości

W tej sytuacji należałoby się zastanowić, czy nie wystąpić do sądu z powództwem o ustalenie wygaśnięcia służebności na mocy art. 189 K.p.c. W pozwie tym należałoby wskazać dowody na poparcie swojego stanowiska. Warunkiem koniecznym jest jednak wykazanie, że osoby te nie korzystają z ww. prawa przez okres co najmniej 10 lat. Z tego, co Pan pisze, okres ten wynosi 40 lat, a zatem nie powinno być problemów.

Źródła:

1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93
2. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 1968 r., sygn. akt II Cr 187/68
3. Postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 1970 r., sygn. akt III CRN 156/70

Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej  ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.